Aikido

Aikido zostało założone przez Morihei Ueshibę, znanego jako Wielki Nauczyciel w roku około 1930. Jego pierwszym nauczycielem był Takisaburo Tozawa ze szkoły Kito w Jujutsu. W 1903 r. Ueshiba Sensei wstąpił do wojska i walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. Był dobrze znany ze swojej siły i ducha walki. W młodym wieku otrzymał świadectwo ze szkoły mieczowej Yagyu po ukończeniu studiów u mistrza Masakatsu Nakai. Ueshiba działał w lokalnej polityce, pomagając rozwiązywać spory związane z rybołówstwem i granicami. Został później wybrany do rady wiejskiej. Był bardzo pobożnym człowiekiem religijnym, który od najmłodszych lat uczył się buddyzmu Shingon i Zen. W 1925 roku, po pojedynku z oficerem marynarki, który był szermierzem eksperckim, Ueshiba przeżył mistyczne przeżycie. Incydent ten był przełomem w ewolucji sztuki Ueshiby od techniki głównie wojennej do metody z filozoficznym fundamentem. W 1948 r. Założono Aikikai, organizację kontrolującą praktykę i nauczanie Aikido. Aikido nadal jest praktykowany w wielu krajach na całym świecie. Obecny dyrektor Aikikai to Moriteru Ueshiba, wnuk Morihei Ueshiby.

Aikido, czyli japońska sztuka walki

Aikido to kompleksowy system technik rzucania, uderzania i popychania, połączony z japońską tradycyjną bronią, taką jak miecz, kij i nóż. Jednak Ueshiba określił, że jego praktyka jest czymś więcej niż zwykłą metodą walki. Japońskie sztuki walki, pod wpływem dyscyplin wewnętrznych i medytacyjnych odziedziczonych po Indiach i Chinach, często niosły ze sobą nacisk na rozwój wewnętrznej, jak i fizycznej integralności. Idealny wojownik w myśli japońskiej jest czymś więcej niż zwykłą maszyną do zabijania. Jest on wzorem uczciwości, odwagi i lojalności, a poza tym chętnie poświęca życie w imię zasady, honoru i obowiązku. Wychowany w tych tradycjach, O-Sensei uważała Aikido nie tylko za sposób do pokonania wroga, ale jako sposób do promowania pozytywnego charakteru idealnego wojownika. Dla O-Sensei Aikido było ścieżką samorozwoju. Aikido to intensywny trening fizyczny i duchowy. To sposób, by doskonalić ludzki charakter i rozwijać prawdziwą mądrość.

Czym różni się aikido od innych sztuk walki?

Tradycyjne Aikido nie ma w sobie konkurencji, gdyż w jego myśl aikido nie polega na pokonaniu przeciwnika, ale na demonstracji zrozumienia podstawowych ćwiczeń i technik. W Aikido staramy się współpracować z partnerem, który stosuje skuteczną technikę przeciwko realistycznemu atakowi. W aikido stosuje się techniki przeciwko różnym atakom, takim jak kopnięcia, ciosy, uderzenia, chwytanie jedną ręką lub dwiema rękami z przodu, lub z tyłu oraz ataki z użyciem broni. We wszystkich tych przypadkach staramy się rozwiązać konflikt w sposób, który nie powoduje śmierci oraz który nie jest uciążliwy dla zdrowia. Ważne, by był skuteczny. Ataki mogą kończyć się blokadami lub unieruchamianiem, a w ruchach bardziej dynamicznych napastnik jest rzucany do przodu lub do tyłu na matę. Jest to bardzo spektakularny widok. Podczas uprawiania aikido uczymy się radzić sobie nie tylko z własną energią, ale także z energią przeciwnika. Według japońskich specjalistów aikido uosabia koncepcje, które są jednocześnie bardzo proste, a jednocześnie bardzo złożone. Aikido może być bardzo trudne do nauczenia się, ale jednocześnie może być bardzo satysfakcjonujące, ponieważ ostatecznie doprowadza nas do harmonii z samym sobą i ze światem oraz pomaga nam stać się bardziej zintegrowanymi istotami ludzkimi.

Aikido jest także bardzo skuteczną sztuką walki w samoobronie, nie tylko dlatego, że uczy nas, jak bronić się przed różnymi atakami, ale także dlatego, że szkoli nasz stan umysłu i kondycję fizyczną.
Zdolność do zachowania fizycznego i psychicznego spokoju pomaga nam w radzeniu sobie ze stresującymi sytuacjami lub w rozwiązywaniu konfliktów w różnych sytuacjach — w domu, na ulicy lub w szkole. Aikido pomaga nam także rozwijać ducha walki, świadomość ciała oraz współczucie wobec innej osoby. Pozytywne podejście do treningu Aikido czyni nas silniejszymi ludźmi.

Dodaj komentarz